آنچه چین از تجاوز آمریکا به ایران آموخت

چین از تجاوز آمریکا علیه ایران به‌عنوان یک فرصت راهبردی برای مطالعه نقاط قوت و ضعف ارتش آمریکا استفاده می‌کند. پکن با دقت عملکرد عملیاتی، مصرف تسلیحات و الگوی استقرار نیروهای آمریکایی را زیر نظر دارد تا برای هرگونه درگیری احتمالی آینده، به‌ویژه در منطقه هند-اقیانوس آرام، آماده شود.

به گزارش ایسنا، پالتیکو نوشت: نگرانی اصلی کاهش توان بازدارندگی آمریکا در برابر چین است. با وجود آنکه مقام‌های پنتاگون تاکید می‌کنند انتقال ناو هواپیمابر، کشتی‌های جنگی و ۲۵۰۰ تفنگدار دریایی به منطقه غرب آسیا تاثیری بر آمادگی آمریکا در اقیانوس آرام نگذاشته، برخی مقام‌های دفاعی سابق آمریکا معتقدند واشنگتن در سطح عملیاتی دچار مشکل راهبردی شده است.

ایران با استفاده از پهپادهای ارزان و حملات انبوه توانست برخی سامانه‌های پدافندی گران و پرآوازه آمریکا را تحت فشار قرار دهد. سرعت بالای مصرف موشک‌های پیشرفته آمریکا؛ از تاماهاوک تا رهگیرهای پاتریوت هزینه زیادی بر پنتاگون تحمیل کرده است. تحلیلگران می‌گویند چین با توجه به زرادخانه بسیار بزرگ‌تر موشکی خود می‌تواند از همین الگو در ابعادی گسترده‌تر استفاده کند.

به گفته مقام‌های سابق آمریکایی، چین به‌خوبی می‌داند هر موشکی که آمریکا در جنگ ایران مصرف می‌کند، دیگر برای بازدارندگی در منطقه هند-اقیانوس آرام در دسترس نخواهد بود.

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا قرار است در روزهای آتی به پکن برود و این سفر بیشتر به این خاطر است که اکنون واشنگتن به شدت به کمک چین برای خارج شدن از این باتلاقی که در خاورمیانه گرفتارش شده، نیاز دارد؛ باتلاقی که به تهدیدی در نابودی ریاست جمهوری ترامپ و همینطور اعتبار او منجر شده است.

روزنامه تلگراف نیز در این راستا به نقل از «حلیمه کرافت» تحلیلگر سابق آژانس سیا نوشت: تلاش بی حد ترامپ برای کم اهمیت نشان دادن ضربات ایران شاید نشان دهنده ناامیدی او برای یافتن راهی به سوی خروج از این بحران پیش از آغاز انتخابات میان دوره‌ای آمریکا باشد. اما هرگونه عقب‌نشینی آمریکا حتما به شکلی کاملا تحقیرآمیز در مقابل ایران خواهد بود.

ایران خواستار پایان تحریم‌ها، آزادسازی کامل دارایی‌های مسدود شده، ۲۷۰ میلیارد دلار غرامت، دریافت عوارض از عبور کشتی‌ها در تنگه هرمز و شرایط تقریبا مشابه غنی‌سازی اورانیوم با توافق اوباما در سال ۲۰۱۵ است.

کشوری که هیچ استرسی از مسدود بودن تنگه هرمز ندارد، چین است. موسسه کپلر می‌گوید واردات نفت چین در ماه آوریل به ۹۰ درصد سطح قبل از تجاوز به ایران رسید. این کشور تاکنون بزرگترین ذخایر استراتژیک نفت جهان احتمالا ۱.۵ میلیارد بشکه را ایجاد کرده است.

چین همچنین به هر شکلی ۶ تریلیون دلار ذخایر ارزی قابل استفاده دارد. این کشور می‌تواند هر چقدر که می‌خواهد نفت از بازار جهانی خریداری کند. قیمت‌های داخلی سوخت را در سطوحی بسیار پایین‌تر از قیمت‌های جهانی محدود کرده است. چین همچنین از نظر انرژی ۸۵ درصد خودکفاست. می‌تواند کل سیستم برق خود را با زغال سنگ و انرژی‌های تجدیدپذیر و بدون گاز اداره کند. در حال حاضر ۴۶ میلیون وسیله نقلیه الکتریکی در جاده‌ها دارد. برای همین از زمان حمله نیروهای آمریکایی به ونزوئلا و آغاز حملات اسرائیلی-آمریکایی به ایران که به بسته شدن تنگه هرمز و توقف عبور و مرور نفتکش‌ها منجر شد، چین مانند دیگر کشورها به ویژه آمریکا با مشکل افزایش قیمت بنزین مواجه نشده است.

این جنگ تغییر تفکر جهانی از سوخت‌های فسیلی به پنل‌های خورشیدی، باتری‌ها و خودروهای برقی را که عمدتا توسط چین ساخته می‌شوند، تسریع کرده است.

اکنون همه می‌توانند محدودیت‌های ارتش بیش از حد گسترده آمریکا را ببینند. این جنگ، شکست پنتاگون در آماده شدن برای عصر پهپادهای ارزان قیمت AK-۴۷ را آشکار کرده است.

پکن شاهد است که آمریکا مهمات نقطه زنی را هدر داده است که جایگزینی آنها سال‌ها طول می‌کشد و بدون گالیوم، یک عنصر کمیاب که در انحصار چین است، نمی‌توان آنها را ساخت. آمریکا می‌تواند ببیند که جنگ، متحدان شرق آسیا را از سامانه‌های دفاع موشکی پاتریوت محروم کرده و این کشورها فهرست بلندی از محموله‌های تسلیحاتی که قبلا هزینه آنها پرداخت شده است را دریافت نمی‌کنند.

اسکات بسنت، وزیر خزانه داری آمریکا پیش از تجاوز به ایران در کنفرانس اقتصادی داووس گفته بود: اگر تسلط چین بر تایوان که تولیدکننده اصلی نیمه هادی‌های مورد استفاده در فناوری‌های آمریکایی است، شدت گیرد یا ظرفیت تولید تایوان نابود شود، آنوقت با یک وضعیت ‌آخرالزمانی اقتصادی روبرو می‌شویم.

ایالات متحده تا اوایل دهه ۲۰۳۰ قادر به جایگزینی تایوان و تولید و بسته‌بندی تراشه‌های هوش مصنوعی سطح بالای خود در مقیاس وسیع نخواهد بود. تا آن زمان، برنده یا بازنده مسابقه ابرقدرت‌های هوش مصنوعی مشخص خواهد شد.

*