پول حرف اول و آخر را در «مهد دموکراسی» می‌زند

به گزارش ایسنا، رسانه سرشناس انگلیسی گزارش داد، انتخابات در ایالات متحده به یک «ابرتجارت» تبدیل شده است و هیچ کشوری در جهان به اندازه آمریکا برای انتخابات هزینه نمی‌کند و کمتر پایتخت سیاسی در دنیا وجود دارد که تا این حد تحت سیطره پول و لابی‌گران باشد.

وبگاه «میدل ایست آی» در گزارش خود پیرامون ابعاد نفوذ پول‌های هنگفت بر روند انتخابات در ایالات متحده تصریح می‌کند، بخش وسیعی از این پول‌هایی که وارد رقابت‌های انتخاباتی ایالتی و فدرال ایالات متحده می‌شوند، نه به هدف پوشش دادن هزینه‌های عملیاتی یا برای تسهیل دسترسی رای‌دهندگان به صندوق رای، بلکه به منظور اعمال نفوذ بر روایات هزینه می‌شوند.

بر اساس داده‌های پروژه «اوپن‌سیکرتز» (OpenSecrets) که منابع مالی کارزارهای انتخاباتی را رصد می‌کند، در چرخه انتخابات ریاست‌جمهوری و کنگره ۲۰۲۴ آمریکا، نزدیک به پنج میلیارد دلار توسط افراد، گروه‌ها و حامیان خارج از کارزارها هزینه شد. این رقم تا پیش از سال ۲۰۱۰ کمتر از یک میلیارد دلار بود.

پیروزی شگفت‌انگیز یک نامزد مسلمان با وجود سیل پول مخالفان

نمونه بارز نفوذ پول در انتخابات آمریکا، رقابت مقدماتی حزب دموکرات در میشیگان بود. «عبدالرحمن السید» نامزد پیشرو و مسلمانی که هرگز منصب سیاسی نداشته، توانست با وجود هزینه‌های بی‌سابقه مخالفان، «هیلی استیونز» نماینده کنگره و نامزد مورد حمایت تشکیلات جریان اصلی حزب دموکرات را شکست دهد و نامزدی حزب برای سنا را به دست آورد.

در این رقابت، بیش از ۵۰ میلیون دلار از سوی شرکت‌ها و سازمان‌های تک ‌موضوعی برای حمایت از استیونز هزینه شد که سهم لابی صهیونیستی به تنهایی ۳۰ میلیون دلار بود. در مقابل، دکتر السید تنها از حدود پنج میلیون دلار کمک خارجی بهره برد.

این مبلغ جدای از کمک‌های مالی است که هر یک از کارزارهای آنها از طریق کمک‌های مردمی جمع‌آوری کرده بودند – و همه اینها فقط برای یک انتخابات مقدماتی بوده است، نه حتی انتخابات سراسری.

علت این است که در آمریکا، برای گروه‌هایی که می‌خواهند بدون تزریق مستقیم پول به کارزار یک نامزد از او حمایت کنند، هیچ سقفی وجود ندارد. و معمولاً هرچه پول بیشتری بتوانید صرف مواردی مانند تبلیغات تلویزیونی برای حمله به رقیب یا ویدیوهای شبکه‌های اجتماعی برای بهبود وجهه عمومی خود کنید، احتمال پیروزی‌تان بیشتر می‌شود.

کریگ هولمن، لابی‌گر امور دولتی در سازمان غیرانتفاعی «شهروند عمومی» که حامی مصرف‌کنندگان است، به میدل ایست آی گفت: «پول معمولاً برنده می‌شود. بنابراین در کارزارهای انتخاباتی، هر که پول بیشتری خرج کند، معمولاً با احتمال ۹۵ درصد پیروز می‌شود.»

اما همان‌طور که در کارزار السید دیدیم، گاهی استثناهایی هم وجود دارد.

مبنای قانونی هزینه‌های هنگفت چیست؟

در سال ۲۰۱۰، دیوان عالی آمریکا در پرونده موسوم به «سیتیزنز یونایتد»، محدودیت‌های مربوط به هزینه‌کرد شرکت‌ها و گروه‌های ذی‌نفع برای تأثیرگذاری بر انتخابات را لغو کرد. قضات این دیوان استدلال کردند که چنین محدودیت‌هایی ناقض آزادی بیان است و هزینه‌کرد پول، خود نوعی بیان سیاسی محسوب می‌شود.

این رأی، زمینه را برای ظهور «سوپرپک‌ها» (کمیته‌های بزرگ اقدام سیاسی - Super Pac)‌ فراهم کرد؛ نهادهایی با قدرت هزینه‌کرد نامحدود که می‌توانند از افراد ثروتمند و شرکت‌ها هر میزان پول جمع‌آوری کنند. هرچند این نهادها رسماً از هماهنگی با نامزدها منع شده‌اند، اما در عمل می‌توانند با هزینه‌های کلان، نتیجه انتخابات را به نفع خود تغییر دهند.

بر اساس اعلام کمیسیون انتخابات فدرال (FEC)، همچنان سقفی برای کمک‌های مالی مستقیم فردی به نامزدها وجود دارد که برای رقابت‌های فدرال مانند ریاست‌جمهوری و کنگره به ۳۵۰۰ دلار محدود شده است. این سقف می‌تواند در سطح ایالتی متفاوت باشد.

افراد همچنین می‌توانند تا سقف ۴۴ هزار و ۳۰۰ دلار به نهاد ناظر حزب در سطح ملی، مانند کمیته ملی دموکرات یا کمیته ملی جمهوری‌خواه، کمک کنند. این نهادها نامزدها را بررسی صلاحیت می‌کنند و استراتژی انتخاباتی حزب خود را تدوین می‌نمایند.

اوایل امسال، دیوان عالی ایالات متحده با صدور رأیی دیگر، مقررات تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی را بیش از پیش تسهیل کرد و به نامزدها اجازه داد کنترل وجوهی را که کمیته حزبشان برای رقابت انتخاباتی آنان اختصاص می‌دهد، در دست بگیرند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، که به دلیل شهرت خود در عرصه تجارت و املاک پیشتر در زمان انتخابات مورد حمایت ثروتمندان سرشناسی همچون ایلان ماسک قرار گرفته، این تصمیم را یک «پیروزی» خواند.

«پک» چیست؟

گروه‌هایی که منافع بلندمدت دارند و می‌خواهند نامزدهای خاصی را هدف قرار دهند، می‌توانند با تشکیل یک کمیته اقدام سیاسی یا پک (Political Action Committee) محدودیت ۳۵۰۰ دلاری را دور بزنند.

پک‌ها در نظام سیاسی آمریکا بسیار فراگیرند. همه نامزدها در سراسر طیف سیاسی از آن‌ها استفاده می‌کنند.

آن‌ها باید نزد کمیسیون انتخابات فدرال ثبت شوند، دست‌کم ۱۰۰۰ دلار داشته باشند و معمولاً قصد دارند بیش از یک یا دو چرخه انتخاباتی دوام بیاورند، چرا که در سیاست بلندمدت بازی می‌کنند. این نهادها می‌توانند تک‌موضوعی باشند یا با برنامه کلی یک حزب همسو شوند.

آنا ماسوگلیا، کارشناس تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی، به میدل ایست آی گفت هر کسی می‌تواند یک کمیته اقدام سیاسی راه‌اندازی کند، اما آنها فقط می‌توانند از افراد حقیقی پول بگیرند، نه از سازمان‌ها.

هنگامی که یک فرد حقیقی از طرف یک آرمان خاص یا در حمایت از یک نامزد به یک کمیته اقدام سیاسی پول می‌دهد، همچنان محدودیت سقف کمک وجود دارد. این مبلغ در سطح فدرال معمولاً ۵۰۰۰ دلار در هر چرخه انتخاباتی است، اما باز هم این سقف‌ها می‌توانند در سطح ایالتی متفاوت باشند.

این بدان معناست که یک شهروند آمریکایی مجاز است یک بار به عنوان فرد حقیقی و بار دوم به عنوان کمک به یک کمیته اقدام سیاسی، در مجموع حداکثر ۷۰۰۰ دلار کمک کند.

نامزدی که با او همکاری نزدیک دارد، سپس می‌تواند وجوه را به هر شکلی که بخواهد هزینه کند. اما سوپرپک‌ها داستان دیگری دارند.

سوپرپک‌ها چیستند؟

این نهادها قدرت هزینه‌کرد نامحدود دارند و می‌توانند هر مبلغی که بخواهند از افراد ثروتمند و شرکت‌ها جمع‌آوری کنند.

ماسوگلیا گفت: «آن‌ها از نظر قانونی در بیشتر موارد از هماهنگی با نامزدها منع شده‌اند، اما می‌توانند برای حمایت از آن‌ها هزینه کنند.»

او افزود: «به این‌ها "هزینه‌های مستقل" گفته می‌شود و بنابراین اساساً می‌توانند اگر بخواهند بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از یک فرد واحد بگیرند و همه آن پول را صرف حمایت از یک نامزد کنند. و تا زمانی که هزینه‌ها و هویت اهداکننده – دست‌کم اهداکننده بلافصل – را افشا کنند، این کار کاملاً قانونی است.»

پروژه دموکراسی متحد (UDP- یودی‌پی) نمونه‌ای از یک سوپرپک است که یکی از بزرگ‌ترین هزینه‌کنندگان در انتخابات آمریکا به شمار می‌رود. این یک گروه تک‌موضوعی است که از سوی منافع رژیم صهیونیستی در کمیته امور عمومی آمریکایی-اسرائیلی (آیپک) هدایت می‌شود.

یودی‌پی بیش از ۶۰ میلیون دلار برای شکل‌دهی به چرخه انتخابات ۲۰۲۴ هزینه کرد.

مایکل اس. کانگ، استاد حقوق که در دانشگاه نورث‌وسترن درس تنظیم مقررات پول در سیاست را تدریس می‌کند، به میدل ایست آی گفت: «چیزی که همه ما می‌دانیم این است که اگر من یک میلیون دلار برای یک نامزد هزینه کنم، آن نامزد احتمالاً می‌داند که دارم این کار را می‌کنم، درست است؟ و بنابراین نوعی احساسی دِین را به منِ هزینه‌کننده خواهد داشت.»

سوپرپک‌ها از نوعی هزینه‌کرد خارج از کارزار استفاده می‌کنند که نامحدود است و می‌تواند نتیجه انتخابات را به این سو یا آن سو تغییر دهد. آیپک، خود به عنوان یک کمیته اقدام سیاسی، به سقف ۵۰۰۰ دلار برای هر نامزد در هر چرخه انتخاباتی محدود است.

«پول تاریک»؛ بازیگران پنهان انتخابات آمریکا

همه اهداکنندگانی که بر نتایج انتخابات آمریکا تأثیر می‌گذارند شناخته‌شده نیستند – حتی اگر از نظر قانونی باید باشند.

بر اساس یافته‌های ماسوگلیا، از زمان رأی «سیتیزنز یونایتد» در سال ۲۰۱۰، این بازیگران پنهانی که از کمک‌های آنها تحت عنوان «پول تاریک» یاد می‌شود تنها در انتخابات فدرال بیش از ۴ میلیارد دلار هزینه کرده‌اند.

او توضیح داد: «اغلب آن‌ها برای تبلیغاتی که تصویری مثبت از یک نامزد و تصویری منفی از نامزدی دیگر به دست می‌دهند هزینه می‌کنند، اما به طور صریح خواستار رأی دادن به آن نامزد یا رأی ندادن به او نمی‌شوند. آن‌ها از این عبارات یا هر "کلمه جادویی" مرتبط دیگری اجتناب می‌کنند تا مجبور نباشند هزینه‌های خود را به کمیسیون انتخابات فدرال افشا کنند.»

کانگ گفت در اصل، آن‌ها این استدلال را مطرح می‌کنند که اصلاً بازیگران حوزه تأمین مالی کارزار انتخاباتی نیستند.

او بیان داشت: «آن‌ها اغلب میلیون‌ها دلار صرف هزینه‌هایی انتخاباتی می‌کنند که از هزینه‌های انتخاباتی کمیته‌های سیاسی و سوپرپک‌ها قابل تشخیص نیست و در طول ۱۵ تا ۲۰ سال گذشته، این نوع نهادها توانسته‌اند از زیر این قضیه قسر در بروند.»

ماسوگلیا گفت در برخی موارد، یک اهداکننده ناشناس وجوهی را به یک گروه غیرانتفاعی می‌دهد و آن گروه غیرانتفاعی نیز آن را به سوپرپک منتقل می‌کند و در نهایت اهداکننده را از افشای مالی مصون نگه می‌دارد. برخی دیگر نیز از شرکت‌های صوری برای مشارکت سیاسی استفاده می‌کنند که ردیابی را دشوار می‌سازد.

بزرگ‌ترین خرج‌کنندگان چه کسانی هستند؟

در چرخه انتخابات ۲۰۲۴، گروه‌های حامی جمهوری‌خواهان با ۶۵ درصد در مقابل ۲۹ درصد، بسیار بیشتر از دموکرات‌ها هزینه کردند. سوپرپک «عظمت را به آمریکا بازگردانیم» (جنبش ماگا) با جمع‌آوری ۴۱۰ میلیون دلار برای حمایت از سومین کارزار دونالد ترامپ، در صدر فهرست قرار داشت.

نزدیک به ۹۱ درصد از کل هزینه‌های خارج از کارزار، ایدئولوژیک یا تک‌موضوعی بود که به دسته‌هایی چون حقوق مالکیت سلاح، ضد سقط جنین، سیاست دفاعی و نفت و گاز و موارد دیگر تقسیم می‌شود.

همچنین اتاق بازرگانی آمریکا، انجمن ملی مشاوران املاک و انجمن تحقیقات و تولیدکنندگان دارویی آمریکا از جمله بزرگ‌ترین خرج‌کنندگان در چندین چرخه انتخاباتی بوده‌اند. لابی صهیونیستی «آیپک» به عنوان یک کمیته اقدام سیاسی سومین هزینه‌کننده بزرگ در انتخابات ۲۰۲۴ بود. بازوی سوپرپک آن، یعنی «پروژه دموکراسی متحد»، در میان ۱۵ هزینه‌کننده برتر در تمام صنایع قرار دارد.

هیچ گروه دیگری که این‌گونه با تمرکز کامل بر منافع یک طرف خارجی عمل کند، چنین نفوذی ندارد.

برای رقابت‌های انتخاباتی ۲۰۲۶، گزارش سازمان «آمریکایی‌ها برای عدالت مالیاتی» نشان داد که تا اول مارس، نزدیک به ۸۰ درصد از کل کمک‌های میلیاردرها به سوپرپک‌ها به نفع نامزدها و اهداف جمهوری‌خواهان بوده است.

این وجوه عمدتاً از سوی ایلان ماسک، مدیر تسلا و اسپیس‌ایکس، جفری یاس، مدیر سرمایه‌گذاری وال‌استریت و گرگ براکمن، سرمایه‌دار حوزه فناوری، تأمین شده است.

تأثیر این سیستم بر دموکراسی چیست؟

در نظامی که پول، برند می‌سازد، نامزدها به طور مستمر در حال جمع‌آوری کمک مالی هستند و حتی در هفته‌ها و ماه‌های ابتدایی دوره مسئولیت خود، نگران انتخابات بعدی‌اند.

«کریگ هولمن» لابی‌گر امور دولتی از سازمان «شهروند عمومی» در این باره می‌گوید: «این نظام، فرآیند دموکراتیک را تضعیف می‌کند. به افراد ثروتمند، گروه‌های ثروتمند، شرکت‌ها و حتی منافع خارجی اجازه می‌دهد تا سرمایه‌گذاری سنگینی بر روی افرادی که به سمت‌های دولتی انتخاب می‌شوند، انجام دهند.»

مایکل کانگ، استاد دانشگاه نورث‌وسترن نیز اذعان می‌کند: «نقش و اهمیتی که پول در سیاست ایفا می‌کند، به شکلی به نفع ثروتمندان عمل می‌کند و به آنان نفوذی نامتناسب می‌دهد.»

تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی اصلاح می‌شود؟

برخی تلاش‌ها در سطح ایالتی آغاز شده است؛ مانند گروه «موپ آپ میشیگان» که خواستار ممنوعیت کمک‌های مالی شرکت‌های خدمات عمومی به کارزارهای سیاسی و شفافیت در تأمین مالی تبلیغات سیاسی است. ایالت آریزونا نیز تلاش کرده با الزام به افشای منبع نهایی وجوه، نوری بر «پول تاریک» بتاباند.

مرکز عدالت برنان در دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک، «تأمین مالی عمومی با کمک‌های کوچک» را مؤثرترین راه‌حل معرفی کرده است؛ راهکاری که در آن، وجوه عمومی، کمک‌های مردمی را چند برابر می‌کند تا نامزدها به دنبال حامیان متعدد باشند، نه چند اهداکننده بزرگ.

با این حال، «هولمن» معتقد است مقررات فعلی تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی «در این مرحله بی‌فایده است» و می‌گوید: «بزرگ‌ترین تلاش باید برای اصلاح نظام قضایی باشد، زیرا این دادگاه‌ها بوده‌اند که قوانین تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی ما را نابود کرده‌اند.»

*