فرش قرمز برای نتیجه‌ای که افتخار نداشت

خبرآنلاین: تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۴۸ تیمی هم کاری از پیش نبرد و به جای آن که نسبت به دوره‌های گذشته پیشرفت داشته باشد، این بار به جمع ۳۲ تیم هم نرسید و سی‌وسوم شد.

مگر می‌شود عملکرد در تورنمنت کافا و بازی‌های تدارکاتی و نه نگفتن مدافعان و دروازه‌بان تیم، به مهاجمان تیم‌هایی در حد هند و قرقیزستان را فراموش کرد؛ آیا آن زمان هم ویزای تیم دچار مشکل و کشور در جنگ تحمیلی بود؟

تیم ملی در یکی از آسان‌ترین گروه‌های جام جهانی قرار داشت اما حتی یک برد هم به دست نیاورد؛ این در حالی بود که امیر قلعه‌نویی تأکید کرده بود ایران ۴ امتیاز یا بیشتر کسب می‌کند و به راحتی صعود می‌کند.


تیم ملی در مسیر جام جهانی مثل سال‌های اخیر کاملاً نگران‌کننده ظاهر شد و دفاع متزلزل و ناهماهنگش به همراه روند سینوسی علیرضا بیرانوند همه را نگران کرد و اتفاقاً این نگرانی‌ها کاملاً درست بود.

همان ابتدای جام و دقایق ابتدایی مقابل نیوزیلند، شاهکار دفاع و دروازه‌بان گل اول را برای حریف به ارمغان آورد و گل دوم هم روی همین اشتباهات زده شد.

اعزام تیم پیر به مسابقات، اشتباهات در چینش بازیکنان چه در ترکیب اصلی و چه در تعویض‌ها، تزلزل در خط دفاع، ادامه روند سینوسی بیرانوند، عدم شادابی بازیکنانی چون طارمی، به کارگیری بی‌دلیل علیرضا جهانبخش، ابهام در چرایی حضور بعضی بازیکنان از جمله دنیس اکرت و عدم استفاده درست از نفراتی چون امیرحسین حسین‌زاده و مهدی قایدی، نتیجه‌اش حذف در گروه آسان جام جهانی ۴۸ تیمی بود.

کسی هم نمی‌داند چطور می‌شود با انجام چنین بازی‌های بی‌کیفیت و حذف بد از جام، به جای انتقاد، تشویق نصیب تیم شود. مگر می‌شود نسلی که خود را طلایی می‌داند هیچ چیز برای افتخار نداشته باشد و دلش را به باخت‌های سبک خوش کند؟

به اندازه‌ای باخت یک‌گله به آرژانتین و اسپانیا و تساوی با پرتغال غرور کاذب و بی‌دلیل برای نسل تیم ملی ایجاد کرده که خودشان هم باورشان شده این موفقیت است.

وقتی مسئولان می‌آیند و می‌گویند ایران بدون باخت از جام جهانی حذف شد، نتیجه‌اش همین می‌شود که بازیکنان تصور می‌کنند شاخ غول را شکسته‌اند.

در حالی که تیم‌های حذف شده از جام جهانی تلاش می‌کنند در سکوت خبری به کشورشان بازگردند تا مورد هجمه منتقدان قرار نگیرند، اینجا فرش قرمز برای قلعه‌نویی و شاگردانش پهن می‌شود؛ اما خودشان بهتر از هرکسی می‌دانند که این موفقیت شبیه همان ماکت‌هایی بود که از بازیکنان در مراسم استقبال ساخته شده بود؛ هیچ چیز واقعیت ندارد.

*