مرگ تدریجی یک نماد آموزش عالی در انگلستان

دانشگاه گلد اسمیتس لندن، یکی از شناخته‌شده‌ترین مراکز آموزش هنر، علوم انسانی و علوم اجتماعی در انگلستان، بار دیگر به صحنه اعتصاب‌های گسترده تبدیل شده است.

به گزارش ایسنا، به نقل از الجزیره، کارکنان این دانشگاه این ‌بار دست به اعتصاب نامحدود زده‌اند؛ اقدامی در واکنش به سومین طرح بازسازی ساختاری در پنج سال اخیر که هدف آن صرفه‌جویی ۲۲ میلیون پوندی از طریق کاهش گسترده نیروهای انسانی است. این برنامه بیش از یک‌پنجم کارکنان دانشگاه را در معرض اخراج قرار داده است.

بحران کنونی در حالی رخ می‌دهد که مدیریت دانشگاه طی سال‌های اخیر بارها طرح‌های مشابهی را اجرا کرده است؛ طرح‌هایی که هر بار نه‌تنها وضعیت مالی را بهبود نداده، بلکه به گفته منتقدان، دانشگاه را ضعیف‌تر و بی‌ثبات‌تر کرده‌اند. اتحادیه دانشگاهی (UCU) ابتدا با تحریم نمره‌دهی و ارزیابی از اواخر آوریل به این سیاست‌ها واکنش نشان داد و هدف آن را جلوگیری از حذف نیروهای آموزشی و اداری عنوان کرد؛ نیروهایی که ستون اصلی هویت آموزشی گلد اسمیتس محسوب می‌شوند.

ریشه‌های بحران به سال‌های گذشته بازمی‌گردد. پنج سال پیش، دانشگاه طرحی تحت عنوان «برنامه احیا» را پس از دوران کرونا اجرا کرد که هدف آن ایجاد ۷.۶ میلیون پوند صرفه‌جویی سالانه بود. در آن زمان پیشنهاد حذف ۵۲ شغل مطرح شد، اما پس از اعتراض‌ها و اعتصاب‌ها، این رقم به ۱۷ شغل کاهش یافت. با این حال، ساختار دانشگاه وارد دوره‌ای از کاهش خدمات و تمرکزگرایی اداری شد که به کاهش کیفیت پشتیبانی از دانشجویان و کارکنان منجر شد.

در ادامه، مدیریت دانشگاه با بانک‌های بزرگ انگلستان وارد توافق‌های مالی شد و در ازای وثیقه‌های سنگین، به خطوط اعتباری دست یافت. هم‌زمان، هزینه‌های مشاوره‌ای به شکل چشمگیری افزایش یافت. گزارش‌ها نشان می‌دهد از سال ۲۰۱۹ تاکنون بیش از ۱۴ میلیون پوند صرف شرکت‌های مشاوره، حقوقی و استخدامی شده است.

در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ نیز برنامه‌ای تحت عنوان «تحول» اجرا شد که هدف آن حذف بیش از ۱۳۰ شغل و بازطراحی ۱۱ دانشکده از ۱۸ دانشکده بود. در نهایت ۶۲ شغل حذف و صرفه‌جویی ۱۶ میلیون پوندی اعلام شد، اما منتقدان معتقدند این اقدامات ساختار دانشگاه را به شدت تضعیف کرده است.

اکنون سومین طرح با عنوان «Future Goldsmiths» در حال اجراست؛ طرحی که برخی آن را آخرین مرحله یک چرخه فرسایشی می‌دانند. در همین حال، مدیریت موقت دانشگاه، اعتصابات را ناشی از بی‌توجهی به واقعیت‌های مالی می‌داند و از کاهش بودجه‌ها و توقف ارتقاهای شغلی دفاع می‌کند.

با این حال، ابهامات مالی همچنان پابرجاست. مشخص نیست صرفه‌جویی‌های قبلی چگونه هزینه شده‌اند و چرا با وجود مشکلات مدیریتی، ساختار تصمیم‌گیری دانشگاه تغییر اساسی نکرده است. منتقدان همچنین به نقش پررنگ مشاوران خارجی و هزینه‌های سنگین نرم‌افزارها و پروژه‌های جایگزینی نیروی انسانی اشاره می‌کنند.

در سطحی گسترده‌تر، بحران گلد اسمیتس بازتابی از وضعیت کل نظام آموزش عالی انگلستان است؛ نظامی که با کاهش بودجه دولتی، افزایش شهریه‌ها، رقابت شدید میان دانشگاه‌ها و کاهش دانشجویان بین‌المللی تحت فشار قرار گرفته است. بر اساس برآوردها، بسیاری از دانشگاه‌ها با کسری بودجه مواجه‌اند و برخی حتی در آستانه ورشکستگی قرار دارند.

*