منیزیم در مقابل ویتامین D: کدام یک برای ایمنی و انرژی بهتر است؟

منیزیم و ویتامین D هر دو نقش مهمی در سلامت سیستم ایمنی و تامین انرژی بدن دارند اما به روش‌های متفاوتی عمل می‌کنند.

به گزارش ایسنا، متخصصان تغذیه و سلامت می‌گویند درک عملکرد هر یک می‌تواند به روشن شدن اینکه چه زمانی یکی ممکن است مفیدتر از دیگری باشد، کمک کند.

منیزیم از سلول‌های ایمنی پشتیبانی می‌کند
منیزیم یک ماده معدنی است که بدن برای انجام بسیاری از عملکردهای اساسی از آن استفاده می‌کند. برای سیستم ایمنی، منیزیم به کنترل التهاب کمک و از فعالیت طبیعی سلول‌های ایمنی حمایت می‌کند.

وقتی سطح منیزیم پایین باشد، بدن ممکن است بیشتر در وضعیت التهاب خفیف اما مداوم باقی بماند. با گذشت زمان این شرایط می‌تواند واکنش موثر سیستم ایمنی به بیماری را دشوارتر کند. منیزیم همچنین به حفظ میکروبیوتای روده کمک می‌کند که نقش کلیدی در تقویت سیستم دفاعی بدن دارد.

منیزیم مستقیما با عفونت‌ها مبارزه نمی‌کند. در عوض، با پشتیبانی از فرآیندهایی که به سلول‌های ایمنی اجازه می‌دهند به طور مناسب پاسخ دهند، به عملکرد طبیعی سیستم ایمنی کمک می‌کند.

ویتامین D نقش مستقیم‌تری در ایمنی بدن ایفا می‌کند
ویتامین D نقش مستقیم‌تری در سلامت سیستم ایمنی بدن ایفا می‌کند. بسیاری از سلول‌های ایمنی برای کمک به تشخیص و واکنش به ویروس‌ها و باکتری‌ها به ویتامین D متکی هستند.

سطح پایین ویتامین D با خطر بالاتر عفونت‌های تنفسی مرتبط دانسته شده است. در مقابل، سطح کافی ویتامین D به پشتیبانی از خط اول دفاعی بدن و پاسخ ایمنی طولانی‌مدت آن کمک می‌کند.

با این حال، مصرف ویتامین D اضافی فراتر از نیاز بدن، ایمنی را بهبود نمی‌بخشد و ممکن است خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

منیزیم، غذا را به انرژی تبدیل می‌کند
منیزیم نقش مستقیمی در نحوه تولید انرژی بدن دارد. این ماده به تبدیل غذا به نوعی انرژی که سلول‌ها می‌توانند در طول روز از آن استفاده کنند، کمک می‌کند.

اگر سطح منیزیم پایین باشد، این فرآیند ممکن است در سطح پایین‌تری انجام شود که می‌تواند به خستگی منجر شود.
منیزیم همچنین از عملکرد طبیعی عضلات و اعصاب پشتیبانی و به تنظیم خواب کمک می‌کند که هر دو می‌توانند بر میزان انرژی فرد تأثیر بگذارند.

افرادی که به دلیل استرس یا فعالیت بدنی، با افت سطح منیزیم در بدن مواجه هستند یا نیاز بیشتری به آن دارند، ممکن است با اصلاح سطح آن، بهبود انرژی را تجربه کنند.

منیزیم نقش مستقیم‌تری در تولید انرژی در سطح سلولی ایفا می‌کند، در حالی که ویتامین D با پشتیبانی از عملکرد عضلات و عملکرد بدنی به طور غیرمستقیم بر انرژی تأثیر می‌گذارد.

تأثیر هر یک از این مواد مغذی بر سطح انرژی می‌تواند بسته به اینکه فرد کمبود دارد یا چه عواملی در خستگی او نقش دارند، متفاوت باشد.

ویتامین D از عضلات پشتیبانی می‌کند
ویتامین D مستقیما انرژی تولید نمی‌کند. در عوض، از قدرت و حرکت عضلات پشتیبانی می‌کند که می‌تواند بر استقامت بدنی و انرژی کلی تأثیر بگذارد.

سطح پایین ویتامین D اغلب با ضعف و خستگی عضلات مرتبط است. برخی مطالعات نشان می‌دهند که اصلاح کمبود این ویتامین ممکن است به کاهش خستگی به ویژه در افرادی که با کاهش چشمگیر آن در بدن مواجه‌اند، کمک کند.

در افرادی که از قبل ویتامین D کافی دارند، مصرف مکمل احتمالا نقشی در بالا بردن سطح انرژی نخواهد داشت.

میزان توصیه شده روزانه برای منیزیم و ویتامین D
به گزارش سایت تخصصی «وری‌ول‌هلث»، منیزیم هم به صورت مکمل موجود است و هم در مواد خوراکی از جمله آجیل و دانه‌ها، لوبیا، غلات کامل و سبزیجات برگ‌دار یافت می‌شود. ویتامین D نیز از ماهی‌های چرب، غذاهای غنی‌شده با این ویتامین و از همه مهمتر، از راه قرار گرفتن در معرض نور خورشید تأمین می‌شود.

میزان نیاز روزانه شما به این ویتامین به شرح زیر است:

منیزیم:

زنان بزرگسال: ۳۱۰ تا ۳۲۰ میلی‌گرم در روز
مردان بزرگسال: ۴۰۰ تا ۴۲۰ میلی‌گرم در روز
ویتامین D:

بیشتر بزرگسالان: ۶۰۰ تا ۸۰۰ واحد بین‌المللی در روز
برخی افراد ممکن است برای رفع کمبود و تحت نظر پزشک به دُزهای بالاتری نیاز داشته باشند.
به خاطر داشته باشید که در دُزهای بالا، مکمل‌های منیزیم ممکن است باعث اسهال یا ناراحتی معده شوند. افراد مبتلا به بیماری کلیوی باید از مصرف مکمل‌های منیزیم خودداری کنند، مگر اینکه پزشک توصیه کرده باشد.

مصرف بیش از حد مکمل ویتامین D نیز می‌تواند منجر به افزایش سطح کلسیم، مشکلات کلیوی و سایر مشکلات سلامتی شود.

متخصصان تاکید می‌کنند هر دو مکمل زمانی بیشترین تأثیر را دارند که برای اصلاح کمبود استفاده شوند، نه اینکه در دزهای بالا با انتظار افزایش مزایای ایمنی یا انرژی مصرف شوند.

*