استرس پیوند خاطرات را نابود می‌کند

استرس توانایی مغز را در پیوند دادن خاطرات مختل می‌کند.

به گزارش ایسنا، مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که چرا توانایی استنتاج پس از یک دوره استرس حاد، مانند مصاحبه شغلی، کاهش می‌یابد. یک مطالعه نشان می‌دهد که استرس حاد، پیوند دادن خاطرات رویدادهای گذشته با اطلاعات تازه را دشوار می‌کند. نتایج به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا افراد هنگامی که تحت فشار قرار می‌گیرند، برای نشان دادن آگاهی تلاش بیشتری می‌کنند.

به نقل از نیچر، این مطالعه که امروز در Science Advances منتشر شد، تصویربرداری مغز و آزمایش روانشناسی را با هم ترکیب کرد تا نشان دهد چگونه استرس توانایی افراد را در استفاده از سوابق تجربیات قبلی و استنتاج مختل می‌کند.

برایس کوهل، دانشمند علوم اعصاب در دانشگاه اورگان در یوجین که در این مطالعه شرکت نداشت، می‌گوید: ترکیب آزمایش رفتاری و تصویربرداری عصبی برای دیدن آنچه که اشتباه پیش می‌رود، واقعا قانع‌کننده بوده است.

تنها اتصال

مغز اطلاعات جدید و قدیمی را برای استنتاج از طریق یک فرآیند شناختی به نام ادغام به هم متصل می‌کند. برای مثال، اگر خاطره‌ای از دوستتان دارید که ژاکت سبز روشن پوشیده است و یک ژاکت سبز روشن را روی نیمکت پارک می‌بینید، ممکن است حافظه خود و ورودی بصری را ادغام کنید تا استنباط کنید که دوستتان در پارک است. این توانایی می‌تواند در افرادی که دارای برخی از بیماری‌های روانی مانند اختلالات اضطرابی و روان‌پریشی هستند، مختل شود.

ناحیه‌ای از مغز به نام هیپوکامپ برای ادغام ضروری است. از آنجایی که این ناحیه به ویژه در برابر استرس آسیب‌پذیر است، لارس شواب، روانشناس شناختی در دانشگاه هامبورگ آلمان و همکارانش تصمیم گرفتند آزمایش کنند که چگونه استرس حاد بر توانایی مغز در ادغام اطلاعات و استنتاج تاثیر می‌گذارد.

وظیفه حافظه

در روز اول آزمایش، از ۱۲۱ شرکت‌کننده خواسته شد تا مجموعه‌ای از تصاویر جفت‌ شده را به خاطر بسپارند که هر کدام شامل یک تصویر از یک حیوان و یک تصویر از یک چهره یا یک صحنه بود.

روز بعد، تقریبا نیمی از شرکت‌کنندگان تحت یک مصاحبه شغلی ساختگی قرار گرفتند که از آنها خواسته شد از شایستگی خود برای یک نقش فرضی دفاع کنند و ریاضیات ذهنی پیچیده‌ای را انجام دهند. در همین حال، از شرکت‌کنندگان گروه کنترل خواسته شد تا در مورد موضوع مورد نظر خود سخنرانی کنند و یک تکلیف ریاضی ذهنی ساده را انجام دهند. پس از آن، به شرکت‌کنندگان مجموعه‌ای دیگر از تصاویر دوتایی ارائه شد که هر جفت شامل تصویر یک حیوان و یک شکل سه‌بُعدی بود.

سپس، به شرکت‌کنندگان به صورت منفرد، شکل‌های سه‌بُعدی که قبلا دیده بودند را در کنار مجموعه‌ای از چهره‌ها و صحنه‌های مختلف نشان داده شد. از آنها خواسته شد تا چهره یا صحنه‌ای را که به احتمال زیاد با هر شکل سه‌بُعدی مرتبط است، انتخاب کنند.

به عنوان مثال، ممکن است فردی به صورت فرضی یک جفت حاوی یک گربه و یک صحنه جنگل را در روز اول و یک جفت با یک گربه و یک مکعب آبی را در روز دوم به خاطر سپرده باشد. اگر مغز فرد با موفقیت خاطرات دو روز جداگانه را ادغام کرده باشد، باید یک مکعب آبی را با یک صحنه جنگل مرتبط کند.

برای درک آنچه در مغز شرکت‌کنندگان اتفاق می‌افتاد، شواب و همکارانش از روشی به نام تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) استفاده کردند که نمای درلحظه از فعالیت مغز را ارائه می‌دهد.

به عنوان یک مبنا، محققان از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی برای تعیین اینکه کدام بخش‌های هیپوکامپ هنگام مشاهده تصاویر از دسته‌های مختلف توسط شرکت‌کنندگان «روشن» می‌شوند، استفاده کردند. حیوانات یک ناحیه و اشکال سه‌بُعدی ناحیه متفاوت دیگری را روشن می‌کردند. چهره‌ها و صحنه‌ها ناحیه سومی را فعال می‌کردند. وقتی شرکت‌کنندگان در گروه پراسترس به شکل سه‌بُعدی نگاه می‌کردند، مغز آنها به اندازه افراد گروه کنترل، فعالیت زیادی در ناحیه‌ای که مربوط به چهره‌ها و صحنه‌ها بود، نشان نداد. این نشان می‌دهد که مغز آنها به اندازه افراد گروه کنترل، ارتباط بین شکل و چهره یا صحنه را استنباط نکرده بود.

کوهل می‌گوید: معمولا وقتی چیز جدیدی را رمزگذاری می‌کنید، این سوسو زدن کوچک از تجربه گذشته به ذهن خطور می‌کند و ما فکر می‌کنیم که این همان چیزی است که از ادغام پشتیبانی می‌کند. این سوسو زدن اساساً در شرکت‌کنندگان استرس‌دیده وجود ندارد.

با این حال، دقت شرکت‌کنندگان استرس‌ دیده هنگام استنباط اینکه کدام چهره یا صحنه به یک شکل سه‌بُعدی خاص مرتبط است، با دقت شرکت‌کنندگان گروه کنترل یکسان بود. نویسندگان می‌گویند این ممکن است به این دلیل باشد که روش تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی برای تشخیص پیوند حافظه حساس‌تر از آزمایش رفتاری است.

گام بعدی برای شواب و همکارانش شامل آزمایش‌هایی روی جوندگان برای درک مکانیسم‌های پشت این پدیده و یافتن راه‌هایی برای کاهش اثرات استرس است.

*