مریخ فضاپیمای «سایکی» را به فضا پرتاب کرد

فضاپیمای سایکی(Psyche) ناسا در مسیر رسیدن به سیارک همنام خود، از مریخ کمک گرانشی گرفت تا با سرعت بیشتری به مقصد مورد نظر خود برسد.

به گزارش ایسنا، فضاپیمای سایکی ناسا در مسیر خود به سمت سیارک فلزی «۱۶ سایکی»، به تازگی از قمرهای خود مریخ به این سیاره نزدیک‌تر شده است. این یک مانور برنامه‌ریزی شده بود تا فضاپیما بتواند از سیاره سرخ کمک گرانشی دریافت کند و در مصرف سوخت، به ویژه سوخت گاز زنون که سیستم پیشرانه یونی خورشیدی-الکتریکی آن استفاده می‌کند، صرفه‌جویی کند.

این پرواز باعث افزایش سرعت «سایکی» و تغییر مسیر آن شد، به طوری که اکنون با مدار سیارک هدف خود به دور خورشید هم‌تراز شده است.

ماموریت «سایکی» یک ماموریت مدارگردی برنامه‌ریزی شده است که با مطالعه سیارک فلزی «۱۶ سایکی»، منشأ هسته‌های سیاره‌ای را کشف خواهد کرد. آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا (JPL) این پروژه را مدیریت می‌کند.

«سایکی» با سرعت ۱۲ هزار و ۳۰۰ مایل در ساعت در تاریخ ۱۵ مه در نزدیکترین فاصله خود با مریخ از فاصله ۲۸۰۰ مایلی این سیاره عبور کرد. گفتنی است که قمر مریخ موسوم به فوبوس(Phobos) در فاصله ۳۷۰۰ مایلی به دور سیاره سرخ می‌چرخد، در حالی که قمر دیگر آن به نام دیموس(Deimos)، بسیار دورتر است و در فاصله ۱۲ هزار و ۴۷۰ مایلی این سیاره قرار دارد.

فضاپیمای «سایکی» از اوایل ماه مه به مریخ نزدیک شده و از این سیاره عکس گرفته است. مریخ از زاویه نزدیک شدن «سایکی»، به شکل یک هلال نازک و روشن دیده می‌شد، زیرا سطح و ذرات گرد و غبار اطراف آن نور خورشید را منعکس می‌کنند.

دوربین‌های سایکی در طول پرواز خود تصاویر بیشتری گرفتند و در روزها و هفته‌های آینده آنها را از طریق آنتن‌های غول‌پیکر شبکه فضای عمیق ناسا ارسال خواهند کرد. این تصاویر در صفحه رسمی این ماموریت بارگذاری خواهند شد.

«سایکی» سفر ۶ ساله و ۲.۲ میلیارد مایلی خود را به سمت سیارک هم‌نامش در اواخر سال ۲۰۲۳ آغاز کرده و انتظار می‌رود در ژوئیه ۲۰۲۹ به مقصد خود برسد و ماه آینده کار بر روی اهداف خود را آغاز کند.

این فضاپیما دو سال را در مدار این سیارک خواهد گذراند تا از آن عکس بگیرد، از سطح آن نقشه‌برداری کند و داده‌ها را برای تعیین ترکیب «سایکی» جمع‌آوری کند.

دانشمندان معتقدند که «سایکی»، بزرگترین سیارک فلزی شناخته شده در منظومه شمسی ماست که می‌تواند بخشی از هسته غنی از آهن یک خرده سیاره باشد. این سنگ بنای محکم سیاره‌ای است که در روزهای اولیه منظومه شمسی تشکیل شده است.

به همین ترتیب، می‌تواند بینشی در مورد هسته سیاره خودمان به ما ارائه دهد و نحوه شکل‌گیری آن را به ما نشان دهد.

به جسمی متشکل از سنگ، غبار و دیگر موادی که ابر اولیه منظومه خورشیدی ما را تشکیل می‌دهد، «خرده‌سیاره» می‌گویند. ابعاد خرده‌سیاره‌ها از چندین متر تا چند صد کیلومتر متغیر است. این اجرام در زمان ایجاد سیارات تشکیل شدند و به نوعی می‌توان آنها را سیارات ریز قلمداد کرد؛ هر چند بسیار کوچک‌تر از این مفهوم‌اند.

نظریه خرده‌سیارات، توسط ستاره‌شناس روسی «ویکتور سافرونوف» ارائه شد که نظریه‌ای پیرامون چگونگی تشکیل سیارات است.

ستاره‌شناسان باور دارند که منظومه خورشیدی ما حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش از یک ابر در حال چرخش متشکل از گاز و گرد و غبار به نام سحابی خورشیدی به وجود آمد. نیروی گرانش، یک قسمت از گاز و گرد وغبار را به مرکز سحابی که متراکم‌تر از بقیه جاها بود، کشاند. مواد روی هم انباشته شدند، به سرعت چرخیدند و در نتیجه در مرکز سحابی، خورشید ما شکل گرفت.

سپس گاز و گرد و غبار باقی‌مانده به صورت یک صفحه تخت گرد (دیسک) به نام دیسک میان‌سیاره‌ای در می‌آید که به دور خورشید می‌گردد. ذرات سنگی داخل دیسک به هم خوردند و به هم چسبیدند و اجسامی به نام «خرده‌سیاره» را تشکیل دادند. این اجسام هم با هم ترکیب شدند و سیارات را تشکیل دادند.

خرده‌سیارات برای دانشمندان از اهمیت زیادی برخوردارند، چرا که اطلاعات جامعی را پیرامون چگونگی تشکیل منظومه خورشیدی به دست می‌دهند. سطح بیرونی خرده‌سیارات، با تابش خورشیدی بمباران می‌شود و به تبع آن، ساختار شیمی‌اش در طول میلیاردها سال دچار تغییراتی می‌شود. درون آنها از طرفی از زمان تشکیل خرده‌سیاره بکر و دست نخورده باقی مانده‌ است.

ناسا توضیح داد: ما نمی‌توانیم مسیری را به هسته فلزی زمین یا هسته‌های سایر سیارات سنگی حفر کنیم، بنابراین بازدید از سیارک «سایکی» می‌تواند دریچه‌ای بی‌نظیر به تاریخ خشونت‌آمیز برخوردها و تجمع ماده‌ای که سیاراتی مانند سیاره ما را ایجاد کرده است، فراهم کند.

*