هانگژو فرصتی که نباید تبدیل به تهدید شود

به گزارش صنعت نیوز، در شرایطی که کمیته ملی المپیک تا اینجای کار به تکلیف خود برای اعزام کاروانی موفق به بازی‌های آسیایی عمل کرده، به نظر می‌رسد برخی فدراسیون‌ها با ارائه داده‌های آماری دور از واقعیت، به دنبال اعزام تیم‌های‌شان به این رقابت‌ها هستند.
نوزدهمین دوره بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ درحالی از اول تا شانزدهم مهرماه امسال به میزبانی شهر هانگژو چین برگزار می‌شود که طبق شواهد موجود به نظر می‌رسد کمیته ملی المپیک تا به اینجای کار به تکلیف خود در خصوص اعزام کاروانی کیفی که از فاکتورهای لازم برای موفقیت در این دوره از بازی‌ها برخوردار باشد، عمل کرده است.
برگزاری دو دوره نشست تخصصی با فدراسیون‌های کاندیدای اعزام به هانگژو، تعیین شاخص‌های کارشناسی برای تخصیص بودجه و کمک به فدراسیون‌ها، تعیین بودجه ۳۳ فدراسیون که نام فدراسیون‌های کاندیدای اعزام به بازی‌ها هم در آن دیده می‌شود، دو برابر کردن رقم مصوب بودجه سال قبل فدراسیون‌ها در سال جاری، تشکیل کمیسیونی برای تعیین ضرورت استفاده از مربی خارجی برای برخی رشته‌ها، ثبت‌نام اولیه ۳۰ رشته اعزامی در فروردین ماه، پیگیری کلیه اقدامات مربوط به حضور در بازی‌ها از جمله رزرو بلیت پرواز و... که با پرداخت هزینه‌های قابل ملاحظه‌ای همراه بوده، صرفه‌جویی در هزینه‌های غیرضروری، پیگیری طراحی و تولید البسه کاروان، تامین تجهیزات و... از جمله اهم اقدامات انجام شده کمیته ملی المپیک بوده است.
انتخاب پرچمدار کاروان ایران هم از دیگر اولویت‌های در دست اقدام کمیته است که به محض نهایی شدن رشته‌های اعزامی به این دوره از رقابت‌ها، پرچمدار یا پرچمداران ایران معرفی خواهند شد. این درحالی است که در جلسه آتی ستاد بازی‌ها تعداد رشته‌های اعزامی به هانگژو قطعی می‌شود.
صرفه‌نظر از اقدامات جانبی اعزام کاروان ایران به بازی‌های آسیایی، مهم‌ترین مبحث تامین بودجه مورد نیاز این کاروان بود که سیدمناف هاشمی دبیرکل کمیته ملی المپیک از زمان رسانه‌ای شدن لایحه بودجه ۱۴۰۲ و مشخص شدن بودجه پیشنهادی ورزش کشور، با جدیت هرچه تمام‌تر جلسات مختلفی با مسئولان سازمان برنامه بودجه و مجلس برگزار کرد و در نهایت موفق شد بودجه سال گذشته کمیته ملی المپیک که بالغ بر ۲۳۹ میلیارد تومان بود را در سال جاری به رشد ۱۰۰درصدی و عدد ۵۱۰ میلیارد تومان برساند و در کنار آن بودجه ویژه‌ای هم از مجلس برای بازی‌ها بگیرد که رقم آن هنوز رسانه‌ای نشده است.
همچنین مکاتباتی هم صورت گرفت تا کمیته ملی المپیک بتواند برای کاروان اعزامی، ارز دولتی تهیه کند. این درحالی است که اختصاص ارز با نرخ دولتی به کمیته ملی المپیک بعید به نظر می‌رسد و محاسبه ارزی بانک مرکزی بر اساس ارز ۴۲ هزار تومانی خواهد بود.
جدای از بودجه مصوب فدراسیون‌ها، هیئت اجرایی مبلغ ۵۰ میلیارد تومان نیز در اختیار رئیس کمیته ملی المپیک قرار داد تا بنا به صلاحدید و نیاز فدراسیون‌ها هزینه شود.
در چنین شرایطی و با توجه به مشکلات عدیده مالی و ارزی برای اعزام کاروان ایران به بازی‌های آسیایی، فدراسیون‌های مدعی حضور در بازی‌های آسیایی هانگژو موظف به شفاف‌سازی در خصوص تعداد و کیفیت مدال‌های احتمالی در بازی‌های پیش‌رو هستند.این درحالی است که ادعای برخی فدراسیون‌ها پیرامون درخشش و مدال‌آوری در هانگژو تطابقی با داده‌های آماری، وضعیت فعلی و رنکینگ ورزشکاران و تیم‌هایشان ندارد.
استفاده از بازیکنان پا به سن گذاشته در لیست اعزامیان به هانگژو هم معضل دیگری است که می‌تواند تهدیدی جدی برای افت جایگاه ایران و کاهش تعداد مدال‌های کاروان کشورمان به حساب آید.
ضمن اینکه تعویق یکساله بازی‌ها به دلیل شیوع کرونا در کشور میزبان هم مزید بر علت شد تا تداخل مسابقات جهانی برخی رشته‌ها همچون کشتی، وزنه‌بردای و تکواندو با این رقابت‌ها مشکل دیگری بر سر راه کاروان اعزامی ایران ایجاد کند. از یک طرف اولویت فدراسیون‌ها حضور در مسابقات جهانی و کسب سهمیه المپیک است و از طرف دیگر حفظ و حتی ارتقای جایگاه پنجمی ایران در بازی‌های آسیایی هم هدف مهمی است که ورزش کشور در سال ۱۴۰۲ برای خود ترسیم کرده است.
برخی فدراسیون‌ها ادعا می کردند در آن واحد می‌توانند دو تیم ملی برای حضور در مسابقات داشته باشند؛ اما آن‌چه در عمل رخ داده این است که فدراسیون‌ها به وضوح اعلام می‌کنند که نمی‌توانند تیم اصلی خود را به بازی‌های آسیایی اعزام کنند.
در چنین شرایطی به نظر می‌رسد پیش‌بینی مناف هاشمی برای کسب کم‌تر از ۲۰ مدال طلا در هانگژو هم با افت قابل توجهی روبه‌رو شود و شاید با این وضعیت بتوان تنها روی نهایتا ۱۴ الی ۱۵ مدال طلا در بازی‌های ۲۰۲۲ حساب ویژه باز کرد.
با این حساب فدراسیون‌های ورزشی ایران باید هرچه زودتر کادرفنی خود را برای حضور در بازی‌ها را قطعی و تیم‌هایشان را آماده قدرت‌نمایی در المپیک آسیایی کنند.
برای این مهم هم به نظر می‌رسد صرف‌نظر از شهریورماه که دیگر فصلی برای آمادگی تیم‌ها برای حضور در هانگژو محسوب نمی‌شود، فدراسیون‌ها باید از همین حالا استارت جدی کار را بزنند تا مهیای تقابل در آوردگاهی با حضور ۱۰ هزار ورزشکار و ۴۵ کشور آسیایی شوند.

*